woensdag 24 februari 2010

Daagse slaag voor dawn

Heel vaak heb ik er over gefantaseerd: iedere avond voor het slapen gaan een pak op je billen. Heerlijk leek me dat. En spannend. Toch anders dan gewoon naar bed gaan, omdat je weet dat er nog iets te gebeuren staat. Ernaar verlangen en tegelijk denken: "of zal ik maar gewoon gaan slapen vandaag?" Kriebels in je buik van het wel en niet willen tegelijk.

Nu is het zover, en het is alles wat ik gedacht had. Het is echt heel fijn, ook al wil ik soms niet (en toch wel). Ik zit er lekkerder door in mijn vel en het maakt de relatie ook makkelijker op de een of andere manier. Omdat het ontspant, omdat het zekerheid geeft. Omdat je elke dag even goed (!) voelt hoeveel hij om je geeft. Je plekje is gewaarborgd, eerst over zijn knie en dan in zijn armen. En het slaapt zo lekker met gloeiende billen!

Maar ik had eigenlijk gedacht dat het zou wennen, dat je billen gewend zouden raken aan de klappen, dat het misschien elke dag iets harder zou moeten om nog bevredigend te zijn. Maar dat is eigenlijk niet zo. Iedere dag doen de klappen weer zeer en door het afwisselen van instrumenten wordt het niet eentonig en wennen je billen niet.

En wat ik vroeger alleen had na een vreselijk hard pak slaag en/of een sessie van anderhalf uur, heb ik nu voortdurend: zo'n spannend schrijnend gevoel in je billen als je zit of als de stof van je kleding tegen je huid beweegt. Een voortdurende subtiele bevestiging van mijn bevoorrechte positie en de liefde in mijn leven.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten